Cygnus pomyślnie zakończył misję OA-7 i wykonał serię eksperymentów naukowych

Cygnus w misji OA-7 chwilę przed odłączeniem od ISS. Zdjęcie: Roscosmos

Prywatny statek kosmiczny Cygnus, zaprojekowany przez firmę Orbital ATK, po raz siódmy pomyślnie odbył misję do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Podczas kontrolowanej deorbitacji wykonał także serię dodatkowych eksperymentów naukowych.

Cygnus to bezzałogowy, transportowy statek kosmiczny zaprojektowany przez Orbital ATK w ramach programu Commercial Orbital Transportation Services (COTS) finansowanego przez NASA. Firma wykorzystuje go do transportu towarów na Międzynarodową Stację Kosmiczną oraz wykonywania dodatkowych eksperymentów naukowych już po odłączeniu od stacji. Jest to jedyny, poza statkiem Dragon firmy SpaceX, prywatny statek kosmiczny odwiedzający ISS.

Advanced Plant Habitat. Zdjęcie: NASA

Misja OA-7 trwała łącznie 54 dni i zakończyła się kontrolowanym spaleniem się statku w atmosferze nad Oceanem Atlantyckim. Cygnus w wersji powiększonej (27 m3 pojemności) został wyniesiony na orbitę za pomocą rakiety Atlas V obsługiwanej przez ULA z kosmodromu SLC-41. Start odbył się 18 kwietnia 2017 roku o godzinie 17:11 czasu polskiego. Po czterech dniach obecności na orbicie statek zadokował do ISS, gdzie przebywał łącznie przez sześć tygodni.

Podczas misji OA-7 dostarczono na Międzynarodową Stację Kosmiczną łącznie 3376 kilogramów ładunku, tym nową szklarnię do uprawy roślin, ponad 30 mikrosatelitów Cubesat oraz zestaw różnych próbek biologicznych w specjalnych zamrażarkach.

Odłączanie Cygnusa od ISS nastąpiło 4 czerwca 2017 o godzinie 15:11 czasu polskiego.

Po odłączeniu, w bagażniku Cygnusa znajdowały się nadal trzy rzeczy: eksperyment SAFFIRE-III polegający na obserwacji spalania materiałów w warunkach mikrograwitacji, zespół czterech mikrosatelitów Lemur-2 oraz urządzenie RED-Data-2, które miało zebrać dane podczas wchodzenia w atmosferę Ziemi.

Po dwuminutowym manewrze pozwalających oddalić się od ISS, Cygnus rozpoczął zwiększanie swojej orbity w celu bezpiecznego przeprowadzenia eksperymentów.

Spacecraft Fire Experiment-III (Saffire-III)

Eksperyment SAFFIRE-III przed integracją w Cygnusie

SAFFIRE-III pozwolił zespołowi z NASA Glenn Research Center zaobserwować proces spalania się materiałów w warunkach mikrograwitacji. Był to trzeci eksperyment z tej samej serii. W jego trakcie dokonano spalenia kawałka waty szklanej o rozmiarach 0,4 x 0,94 metra. Pozwoliło to zaobserwować dynamikę rozprzestrzeniania się płomienia oraz konsumpcję tlenu. Sam ogień był podsycany za pomocą specjalnych wentylatorów zapewniających przepływ powietrza.

Dane uzyskane podczas tego eksperymentu pozwolą na budowanie bezpieczniejszych statków kosmicznych, gdyż do tej pory modelowano spalanie na podstawie eksperymentów przeprowadzanych na Ziemi. Okazuje się jednak, że proces spalania wygląda inaczej w warunkach mikrograwitacji, więc używane do tej pory modele teoretyczne mogą zostać usprawnione.

Lemur-2 CubeSats

Mikrosatelity Lemur-2 w tzw. „clean roomie”

Gdy Cygnus znalazł się na odpowiedniej orbicie, ok 80 km nad tą, na której przebywa Międzynarodowa Stacja Kosmiczna, można było dokonać wypuszczenia mikrosatelitów Lemur. Są to cubesaty w rozmiarze 3U, czyli 30 x 10 cm. Każdy z nich zawiera dwa instrumenty pomiarowe: SENSE służący do identyfikacji i śledzenia ruchu morskiego na globalną skalę oraz STRATOS pozwalający na badanie różnych parametrów atmosferycznych pomocnych przy prognozach pogody.

Umieszczenie CubeSatów na orbicie wyższej niż ISS, pozwoli na przedłużenie ich czasu operacyjnego z roku do dwóch lat.

Reentry Data Collection (RED-Data2)

Eksperyment RED-Data 2

Eksperyment naukowy wielkości piłki do piłki nożnej, pozwalający przeprowadzić badania w dwóch obszarach. Jednym z nich było zebranie danych na temat dynamiki pojazdu podczas wejścia w atmosferę ziemską, drugim natomiast przetestowanie nowych, odpornych na wysoką temperaturę materiałów mających zastosowanie w osłonach termicznych kapsuł powracających z orbity z próbkami, które muszą przetrwać przejście przez atmosferę.

2,4 kilogramowa kapsuła zmierzyła takie parametry jak położenie statku kosmicznego, jego prędkość, przyspieszenie, temperaturę, ciśnienie, czy orientację w przestrzeni. Zebrane dane pozwolą na odtworzenie procesu spalania się w atmosferze, poprawę modeli stosowanych w symulacjach i zrozumienie tego, w jaki sposób duże satelity rozpadają się podczas przejścia przez atmosferę ziemską.

Źródło: Spaceflight 101

Gadżeciarz. entuzjasta technologii, inżynier i redaktor naczelny serwisu Musk Industries. Zafascynowany rozwojem technologii i eksploracją kosmosu. Po doświadczeniu lotu w stanie nieważkości ma nowy cel: lot suborbitalny lub orbitalny.

Może Ci się również spodoba

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *